مهارت: ابراز خشم فرد وابسته
خشم فروخورده یکی از مهم ترین مشکلات شما به عنوان فردی وابسته است.
شاید با خودتان فکر کنید که ابراز خشم می تواند فاجعه آمیز باشد و منجر به طردتان شود اما اگر آن را به درستی ابراز کنید، دیگران نیز احترام گذاشتن به حقوق تان را می آموزند.
ممکن است در حال حاضر از روش های غیر موثری مانند تمیز کردن افراطی خانه، آشپزی کردن های مکرر، بیرون زدن از خانه و امثال آن برای جابجایی خشم تان استفاده کرده باشید.
اگر چه این روش ها در برخی موارد می تواند مفید باشند، اما استفاده ی افراطی از آن ها به هیچ وجه توصیه نمی شود.
به عنوان بهترین گزینه لازم است ابراز کلامی خشم به شیوه ی صحیح را بیاموزید:
ابراز خشم را با پرخاشگری اشتباه نگیرید.
بنابراین در اولین مرحله سعی کنید به خودتان مسلط باشید و با چهره ی برافروخته و تن صدای بالا صحبت نکنید.
اگر در موقعیتی هستید که کنترل تان بر علایم جسمی تان کم شده، بهتر است یک لیوان آب بنوشید، یا کمی راه بروید و پس از آرام شدن اقدام به ابراز خشم تان کنید.
کاری نکنید که طرف مقابل تان گارد بگیرد.
شروع مکالمه با عبارتی مثل “تو همیشه منو نادیده می گیری، بازم کار خودتو کردی و..” می تواند در طرف مقابل تان احساس اتهام ایجاد کند و تنش و مشاجره ی خطرناکی را شکل دهد.
بنابراین از احساس خودتان صحبت کنید.
“عصبانی ام. دارم از شدت عصبیت منفجر میشم. الان خیلی بی اعصابم”.
“الان خیلی عصبی ام. با حرفایی که زدی بهم حسابی توهین شده” و یا ” الان خیلی عصبی ام. چطور ممکنه یه آدم قولشو فراموش کنه؟”
مهارت سوم: بیان قاطعانه ی انتظارات فرد وابسته
ممکن است به عنوان یک فرد وابسته، مدت های زیادی از بیان انتظارات تان خودداری کنید و پس از مدتی، خسته و کلافه و غمگین شوید و تصمیم بگیرید تا ارتباط تان را به پایان برسانید.
وابسته ها غالبا برای به پایان رساندن ارتباط نیز مشکل دارند و هیچ گاه برای پایان دادن رابطه ای که در آن مورد ظلم واقع هستند، پیش قدم نمی شوند.
این وضعیت می تواند شما را در برزخ عذاب آوری قرار دهد که علی رغم نارضایتی تان قادر به ترک آن نیز نیستید.
بنابراین وقت آن است که بیان قاطعانه ی انتظارات تان را یاد بگیرید و به واکنش هایی مانند سکوت، قهر، غصه خوردن و.. پایان دهید.
چگونه انتظاراتم را بیان کنم؟
بیان قاطعانه ی اتظارات نیز از فرمول بیان احساسات پیروی می کند.
برای این کار انچه لازم دارید، پیروی از دستور زیر است:
- جملات تان را با ضمیر من آغاز کنید.
- در هر بار فقط یک درخواست را به صورت روشن و واضح مطرح کنید.
- انتظارتان را عنوان کنید.
- از بیان جملات سوالی، همراه با باید و نباید و چرا خودداری کنید.
به عنوان مثال بجای جمله ی “چرا تو همیشه اینقد بدقولی می کنی؟” می توانید بگویید:
“وقتی قولی میدی و سر حرفت نمی مونی خیلی عصبی میشم. لطفا از این به بعد وقت شناس باش. ”
ممکن است شروع بیان احساسات برای تان بسیار ترسناک باشد اما با برداشتن اولین گام، متوجه خواهید شد که اتفاق خاصی نمی افتد و پس از بیان انتظارات تان، احساس بهتری را تجربه می کنید.
چگونه از دیگران درخواست کمک کنم؟
شاید شنیدن این جمله از زبان یک مراجع وابسته برای تان جالب باشد.
یکی از مراجعین وابسته، عدم توانایی اش در کمک خوهای از دیگران را این طور تعریف می کرد:
“الان پنج ساله که با یه آقایی دوستم. اون باهام خیلی راحته اما شاید باورتون نشه که در طی کل این مدت، هیچ وقت باهاش احساس راحتی نداشتم تا بتونم ازش کمک بخوام. احساس می کنم درسته که بهش خیلی می چسبم ولی اصلا باهاش صمیمی نیستم”.
ناتوانی وابسته ها در کمک خواهی می تواند به این باور برگردد که ” دیگران از من مهم تر اند”.
وابسته ها معتقدند چون دیگران مهم تراند می توانند در هر زمانی درخواست کمک داشته باشند اما خودشان را در حدی نمی بینند که از دیگران تقاضای کمک کنند.
به عنوان یک انسان، لازم است بدانید که شما نیز ممکن است نیازمند کمک خواهی از نزدیکان تان باشید.
بنابراین این حق را از خود دریغ نکنید و خواسته های تان را به شکل زیر مطرح کنید:
جملات سوالی و یا منفی را کنار بگذارید.
- از جملات خبری و مثبت استفاده کنید.
به عنوان مثال “حالم اصلا خوب نیست. لطفا اینجا باش تا با هم به دکتر بریم.” به جای ” نمیشه بیای با هم بریم دکتر؟ آخه حالم اصلا خوب نیست..”
منبع:
نظرات
ارسال یک نظر